Wymaganą moc kondensatora możemy określić poprzez:

  • pomiar natężenia prądu i współczynnika mocy
  • pomiar z rejestratorem mocy czynnej i biernej
  • pomiar przez odczyt liczników

Pomiary natężenia prądu i współczynnika mocy wykonywane są w głównym przewodzie zasilającym (np. zasilanie z transformatora) lub w przewodzie zasilającym urządzenia kompensowanego. Jednoczesny pomiar napięcia sieciowego poprawia dokładność obliczeń.

Moc czynną P można obliczyć na podstawie zmierzonych wartości napięcia U, prądu pozornego IS i współczynnika mocy:

P = √3 · U · I · cos ϕ · 10-3

Po określeniu pożądanej docelowej wartości cos ϕ, moc kondensatora można obliczyć za pomocą poniższego wzoru. Łatwiej jest jednak przyjąć współczynnik “f” z tabeli pomnożyć go przez obliczoną moc czynną.

Qc = P · f

Pomiar z rejestratorem mocy czynnej i biernej wykonuje się za pomocą urządzeń pomiarowych z opcją zapisu w dłuższym okresie czasu.

Moc kondensatora jest obliczana w następujący sposób:

QC = Q – (P · tan ϕ2 )

QC= wymagana moc kondensatora

QL= zmierzona moc bierna

P= zmierzona moc czynna

tan ϕ2= pożądany cos ϕ odpowiadający tan ϕ (tabela)


Pomiar przez odczyt z liczników polega na odczytaniu prądu czynnego i biernego na początku pracy następnie po upływie 8h na ponownym odczytaniu stanu liczników.

BZ2 – BZ1 = tan ϕ

BZ1 = odczyt licznika prądu biernego, odczyt początkowy

BZ2 = odczyt licznika prądu biernego, odczyt końcowy

 

Qc= [(WZ2-WZ1) · k : 8]  · f

Przy wartości tan ϕ obliczonej w ten sposób i docelowym cos ϕ, współczynnik “f” odczytywany

jest z tabeli ”k” jest relacją przełożenia licznik-przekładnik prądowy.

Tabela współczynnik „f” (f = tan j rzeczyw. – tan j wymagany)